Það er freistandi að halda að þróunarsamvinnuverkefni byrji þegar fjármagn fæst eða verkefni er formlega hleypt af stokkunum. Það er hins vegar ekki raunin, heldur fer fram mikill undirbúningur áður en hægt er að sækjast eftir fjármagni til verkefnis.
Ef markmiðið er að skapa raunverulegar og varanlegar breytingar á fyrsta skrefið alltaf að vera að hlusta. Við þurfum að skilja aðstæðurnar, tala við fólkið sem þekkir þær best og byggja verkefni á þeirra forgangsröðun, ekki okkar eigin hugmyndum eða áhugasviði.
Þess vegna var eitt af fyrstu verkefnum AMSIS að fara til Gíneu-Bissá og framkvæma þarfagreiningu vegna fyrsta þróunarsamvinnuverkefnisins okkar.
Í heimsókninni funduðum við með stjórnendum og starfsfólki Jean Piaget háskólans og ræddum hvar þörfun er mest og hvað myndi skipta mesu máli ef AMSIS fengi fjármagn til að styðja við skólann.
Það sem stóð upp úr í heimsókninni okkar var mikilvægi stafrænnar þátttöku. Takmarkaður aðgangur að tölvum, búnaði og stafrænni færni hefur bein áhrif á möguleika nemenda til náms og framtíðar. Sérstaklega kom fram að ungar konur frá dreifbýli standa frammi fyrir meiri hindrunum en margir aðrir þegar kemur að því að komast í háskóla og nýta þau tækifæri sem menntun getur skapað.
Þessar niðurstöður eru grunnurinn að styrkumsókn AMSIS til Utanríkisráðuneytisins. Í stað þess að koma með tilbúna lausn var verkefnið hannað út frá því sem samstarfsaðilar okkar í Gíneu-Bissá töldu skipta mestu máli. Það er einmitt þannig sem við teljum að þróunarsamvinna eigi að vera, byggð á samtali, gagnkvæmri virðingu og staðbundnu eignarhaldi.
Við trúum því að besta þróunarsamvinnan snúist ekki um að færa lausnir frá einu landi til annars. Hún snýst um að styðja fólk til að þróa sínar eigin lausnir, byggðar á þeirra þekkingu, reynslu og framtíðarsýn. Það er nálgun sem endurspeglast í gildum og hlutverki AMSIS.
Við vinnum nú að því að undirbúa styrkumsókn til utanríkisráðuneytisins í von um að geta formlega hafið verkefnið okkar.